ایران زمین

بزودی...

پدرم!

نازنین گوهر زندگی من،غم وغصه تو همچون کابوسی در رویاهایم می آید و می رود و تو همچون گذشته تمام دار و ندار منی.همیشه اینگونه خواهم بود که تو را تک ستاره آسمان عشق ببینم و باز هم بگوییم که بی تو هیچم.

اشک از عشق تو دارم و نمی توانم بغض خود را بگشایم که خود را رها کنم در آغوش امن تو و به کدامین سو روم تا تو نباشی در اوج افکارم؟به خدا در حضورت نا چیزی بیش نیستم.خدایا چگوئه بر شرم و حیای خویش غالب شوم تا اندک مجالی در کنار او با خیالی آسوده بگویم: پدر دوستت دارم!

به خداوندی خدا دگر هیچ نخواهم جز یک لحظه لبخند شیرین پدر.دگر هیچ ندارم که بگویم که: تو ای مونس و تکیه گاه من در مصائب زندگانیم،هر چه باشم و نباشم در کنارت همچون موری سکوت اختیار خواهم کرد که شاهکارآفرینشی.

همه خواستم و نخواستی،همه خوردم و نخوردی،همه خفتم و نخفتی،همه خندیدم و تو هم به شادی من شاد گشتی.ای تمام دل خوشی من ،باش تا در کنارت بگویم که هستم.شاد باش تا در سرور تو سر مست گردم.

...و تو ای دوست بمیران مرا تا نبینم لحظه ای فراق او را!آمین